Durven

Afgelopen week stond mijn leven in het teken van durven. Over het algemeen durf ik redelijk veel maar het kan natuurlijk altijd beter. Bij durven dacht ik al snel aan motorcrossen, bungeejumpen en vliegen naar een ver land. Maar deze week ging het over allemaal verschillende vormen van durven.

Maandag begon onze week met een LEF-workshop. Dit begon heel makkelijk door je buurvrouw of buurman een complimentje te geven. Dat was voor mij niet zo moeilijk aangezien ik in een klas vol leuke meiden zit die ik al dagelijks complimentjes geef. Hierbij moesten we de ander ook aanraken. Voor sommige was dit al durven, voor mij niet zo zeer ik raak juist mensen te vaak aan. Hierna werd ons gevraagd om elkaar een vraag te stellen. Niet een vraag zoals; "Wanneer ben je voor het laatst op vakantie geweest?" Maar een vraag die je niet zo snel zou durven te stellen. Ik wilde meteen vragen met hoeveel mannen zij het bed had gedeeld maar heb dit toch niet gedaan omdat ik niet zeker wist of zij dit zou willen delen met de groep. Dus hield ik het bij een "brave": "Heb jij je ouders wel eens uitgescholden?" Mij werd de vraag gesteld of ik weleens vreemd ben gegaan. Dit heb ik nog nooit gedaan dus was voor mij ook niet bepaald eng om te antwoorden.




Zo ging onze hele dag een beetje door. Er werd veel verteld over lef en daarbij kregen we kleine oefeningen. Waarbij je in groepen moest gaan nadenken wat lef voor jou is en wat voor definitie je er aan kan geven. Lef was voor ons en de rest van de groep het buiten je comfort zone treden.
Voor mij zat de meeste lef in de fysieke opdracht. Je van een tafel achterover laten vallen in de hoop dat de rest van de meiden je zou opvangen. Ik had niet verwacht dat ik zo'n held op sokken zou zijn. Ik heb het namelijk niet gedaan. Niet omdat ik het fysiek eng vond want die opdracht heb ik al zo vaak gedaan. Maar meer het vertrouwen dat ik opgevangen werd door hen was blijkbaar niet voldoende.

Een ander onderdeel was het opeten van elkaars snoepje. Dit had ik wel willen doen. Maar er waren helaas maar zes snoepjes over waardoor ik buiten de boot viel. Maargoed dit onderdeel zou niet veel aan mijn lef toevoegen aangezien ik nogal regelmatig kauwgompjes deel met vriendinnen. Ik ben niet zo snel vies van anderen. Aan het einde van deze dag mochten de gewillige nog een rondje rennen om de school op hun blote voeten. Ook dit heb ik niet gedaan omdat het voor mij toch een stapje uit mijn comfort zone was. Als het twintig graden warmer was geweest had ik waarschijnlijk wel gedaan. Maar in de koude winter hou ik mijn kleine voetjes toch liever in mn warme schoenen.

De volgende ochtend werd ik weer wakker gemaakt door een oorverdovend lawaai van mijn wekker. Niemand word er vrolijk van om om zes uur uit je bed te moeten gaan. Maar vandaag gingen wij survivalen in het mooie Sittard. Met knikkende knietjes ging ik opweg naar de trein.
Eenmaal aangekomen bleek het allemaal reuze mee te vallen. Ik werd bruut gescheiden van mijn klas en kwam in een groepje waarvan ik alleen Demy en Phoebe kende. Altijd even eng als je bij een groep onbekenden terecht komt! Gelukkig begonnen we met een spel waarbij je elkaar leerde kennen en al snel had ik door dat het een hele fijne groep was om mee samen te werken. Ik heb samen met deze groep een aantal opdrachten moeten uitvoeren. Hele makkelijke waarbij we met een touw van de ene plank op de andere plank moesten springen, tot hele lastige. Over een vier meter hoge muur klimmen was daar 1 van. Wij hadden een groep met twee lange meiden en de rest was ronduit klein. Dit was wel een opdracht waarbij je lef moest tonen. Omdat de anderen en ik niet heel groot waren kwamen wij telkens niet tot boven aan. Menselijke pyramides werden er gebouwd maar het lukte ons niet. In ons groepje stond veiligheid ook voorop en uiteindelijk hebben wij als groep er voor gekozen om de opdracht niet uit te voeren. Sommige vonden het te eng om te doen en daarom hebben we voor onze groep gekozen. Dit vond ik heel jammer want het was wel echt iets waarbij ik mijn comfort zone zou verbreden. De andere opdrachten waren voor mij niet eng en vond ik vooral leuk en gezellig om te doen. Na elke opdracht stonden wij er met z'n alle even over stil wat dit deed met ons en of wij er lef voor nodig hadden.
Hierna gingen wij naar het onderdeel waar ik al de hele dag voor aan het zweten was. Het springen van de meters hoge paal. Ik was er heilig van overtuigd dat ik dit niet durfde. Ook al zag ik al zoveel meiden er van af springen. Ik bleef bang dat dit touw uitgerekend bij mij zou knappen.
Toen iedereen was geweest was er nog plek voor 1 persoon. Samen met twee anderen was ik nog niet aan de beurt gekomen. Ik wist al lang wat er ging gebeuren. Iedereen zei dat ik omhoog moest gaan. Na vele peptalks ben ik toch die paal opgeklommem. Eenmaal boven aan gekomen ging ik echt dood van de angst. Mijn bilspleet was doorweekt en mijn handen hadden bijna alle grip verloren. Ik werd door mijn twee ook al angstige groepgesnoten het miniscule blok hout opgetilt. Daar sta je dan meter boven de grond met z'n drietjes op een blok hout van 40 bij 40 centimeter. Mijn hart bonkte in m'n keel. "Dit was het dan." Was wat ik dacht. In de verte hoorde ik ze aftellen. Toen ze bij drie waren liet ik los. Ik viel achterover in het onbekende hopende dat ik niet dood zou gaan. Ik wil niet eens weten hoe mijn gezicht eruitzag. Die drie seconden gingen als een waas aan mij voorbij. Zo eng vond ik het dat ik niet eens doorhad hoe hard wij aan het gillen waren. Pas toen ik het filmpje terug zag hoorde ik een intens gegil.

Dit was voor mij het meest enge wat ik ooit in mijn leven heb gedaan. Ik zou het niet zo snel meer doen. Het omhoog klimmen en de hoogte vond ik niet zo eng maar het gevoel dat je valt in het niets is echt angstaanjagend.
Hiermee was ook mijn dag aan het einde gekomen. Met een mega energie kick vertrok ik weer terug naar de bus op naar het rustige Nijmegen.
Thuis aangekomen ben ik om zeven uur naar bed gegaan. Mijn lichaam was van deze dag zo moe dat ik de volgende ochtend om twaalf uur pas weer wakker werd.


Na een dag lekker uitrusten ging ik Donderdag op naar Delft. Met een nieuw groepje meiden moesten wij opdrachten bedenken die met durven te maken hadden. Wij begonnen deze dan in de Ikea. Deze is heel dicht bij het centrum en vonden we dus wel leuk om mee te pakken. Hier hadden wij bedacht dat de volgende groep onbekende mensen moesten vragen om met hen op de foto te gaan. Niet zomaar een foto natuurlijk het moesten uiteindelijk vijf foto's worden in een "huis" waarbij ze een echt gezinsleven nabootsten. Een onbekend persoon aanspreken is voor veel mensen al best eng. Maar om dan ook nog te vragen of zij met jullie een gezins leven willen nabootsen in 1 van de vele huisjes is nog een stapje verder. Daarom hebben wij gekozen voor deze opdracht. Het resultaat is echt heel leuk geworden! Hierna gingen we weer terug naar het centrum omdat het wel een urban survival dag moest worden. Op de weg terug moesten zij allemaal hand in hand in de bus als 1 grote slinger. Zij mochten pas los laten als ze op de volgende bestemming waren gekomen. Hiervoor hadden wij gekozen omdat het Maandag dus was gebleken dat elkaar aanraken voor sommige mensen niet heel normaal is en soms best een beetje lef voor nodig is. Het was een simpele tussen opdracht! Bij de volgende bestemming aangekomen moesten zij een voorwerp ruilen. We hadden van te voren al gezegd dat zij iets mee moesten nemen waar ze van af wilden. Ze moesten naar een tweedehands winkel gaan en vragen of ze dat product mochten ruilen met iets uit de winkel. Ook hier hebben we weer voor gekozen omdat je aan een onbekend persoon iets moet vragen.
Dit geruilde artikel moesten ze vervolgens drie keer ruilen in andere winkels of met mensen. ( Ze moesten hierbij het schilderij: Meisje met de parel. van Vermeer in gedachten houden) Als ze dit drie keer hadden gedaan moesten zij midden op de markt dit schilderij na bootsen en hiervan een foto maken. Ze moesten hiervoor de geruilde kleding gebruiken. Natuurlijk is het niet eng om je te verkleden en daar een foto van te maken daarom hebben wij gekozen om dit op de markt te laten doen. In het openbaar verkleden in dit nuchtere landje is al een stuk enger.

Als laatste opdracht moesten zij terug naar de HEMA. Daar moesten zij 1 van de groepsleden opmaken en aankleden in blauwe kleding (we hadden alles in delfstblauw thema gedaan) Vervolgens moesten zij met de kerstboom die bij de make-up afdeling stond op de foto. Deze opdracht hebben wij vooral gekozen omdat het leuk is. Ook komt hier het openbare in terug. Je staat namelijk in een winkel en je wordt opgemaakt door iemand, hopende dat het mooi wordt. Daarna ga je midden in de winkel op de foto in je blauwe pakje. We hebben wel gezegd dat het mooi moest blijven zodat niemand voorschut zou staan.

Wij hebben geprobeerd de opdrachten zoveel mogelijk met elkaar te verbinden zodat het niet echt losse opdrachten zijn maar meer een soort ervaring door delft heen. Door alle opdrachten in het thema Delfts-blauw te doen blijft het ook in 1 lijn. Onze opdrachten zijn niet alleen eng of spannend maar ook heel leuk om te doen. We kregen ook vaak te horen dat ze onze opdrachten echt cool vonden. Wij als groepje vonden het belangrijk dat ze een leuke dag zouden hebben die ze lang zouden herrineren. 

De volgende ochtend kon ik eindelijk weer eens uitslapen want ik moest naar Arnhem! Ik had er echt heel veel zin in. In Arnhem moesten we onze eerste opdracht ophalen bij het vvv kantoor. Daar kregen wij een route die we moesten volgen als we de volgende opdrachten wilden krijgen. Bij de eerste opdracht moesten we met tien onbekenden op de foto bij een standbeeld. Gelukkig stond er een klas scholieren op de plek van bestemming en hadden we deze opdracht zo afgehandeld. Ik vind het zelf niet heel eng om aan iemand te vragen of ze met ons op de foto willen maar toch kreeg ik een soort van kriebel in mn buik tijdens deze opdracht. Hierna moesten we met ons groepje in een kring gaan zitten en een paar persoonlijke vragen beantwoorden. Sommige waren voor mij te persoonlijk en hier gaf ik dan ook geen antwoord op. Ik vind het vaak eng om over mijn gevoelens te praten. Ik doe het vaak niet eens met mijn eigen vrienden, dus ik deed dit ook niet met deze nog redelijk onbekende meiden.

Om de volgende opdracht te krijgen moesten we naar het bovenste puntje in de Eusebius kerk. Ik ben niet bang voor hoogtes maar wel voor liften. Ik ga liever met de trap! Maar als ik niet dood wilde gaan aan een astma aanval moest ik die 80 meter hoge trappen laten liggen en toch maar mijn angsten onder ogen komen. Iedereen in ons groepje vond die lift eng. Vooral omdat je erdoorheen kon kijken! Eenmaal boven was ik helemaal opgelucht! 

Hier kregen we de volgende opdracht. We moesten complimentjes geven aan onbekende." Nou das niks" zou je denken. Toch vond ik dit best eng. Vooral omdat het op de foto moest en ik het zo onpersoonlijk vind als ik opzoek moet gaan naar complimentjes. Uiteindelijk hebben we het toch gedaan omdat het moest. Ik voelde er niks bij op het ongemakkelijke na. Hierna gingen we door naar de HEMA waar ook wij ons op moesten maken. Super leuk natuurlijk! Helemaal niet eng ook. Ik zag er weer tip top uit en ging door naar het volgende onderdeel. Je omkleden in de Berschka en een foto maken in de etalage. Dit ging helaas niet door. We mochten van het winkel personeel geen foto's maken in de winkel. Super jammer want dit vond ik echt het leukste onderdeel. Ik wilde het graag alsnog stiekem doen of in een andere winkel maar daar was m'n groepje helaas niet voor te porren.

Als laatste onderdeel moesten we in de Beijenkorf bij iemand gaan zitten in het restaurant en met deze persoon praten over durven en lef hebben. Ik en twee anderen gingen bij een lief klein omatje zitten en begonnen een beetje met haar te praten. Ik twijfelde eerst nog omdat sommige mensen juist graag alleen willen zitten. Maar omdat het toch met twee anderen mocht deed ik het toch. Deze vrouw was super lief en vertelde honderd uit. Ze was bang voor vliegen en liften en ging elke week lunchen in de beijenkorf. Uiteindelijk was het totaal niet ongemakkelijk meer en zelf gezellig.

Conclusie:
Lef hebben draagt veel bij aan de quality of life. Als je weinig durft zul je sneller het gevoel hebben dat je wat mist. Als je jezelf laat tegenhouden om naar mooie landen te gaan omdat je niet durft te vliegen, kan dat jou best ongelukkig maken. Als je veel durft zal je ook veel meer dingen doen en beleven. Als je ook durft te zeggen wat je denkt of vind kan je meer dingen doen die jij leuk vind. Zo word je niet opgezadeld met dingen die je eigenlijk niet wilt doen! Dus als je meer lef toont zal je quality of life zeker ook verbreden.
Als lifestyle professional zal je hier ook veel baat bij hebben. In de LEF workshop werd verteld dat vroeger je niks mocht vragen, want dan werd je overgeslagen. Tegenwoordig is het zo dat brutalen de halve wereld hebben. Als jij meer durft door bv de mensen aan te spreken die een stuk hoger staan dan jou, kan jou dat helpen in jou carriere. Gewoon doen! Deze week heb ik zoveel onbekende aan moeten spreken dat ik dit veel minder eng vind. Als je iets gedaan wilt krijgen moet je wel met deze mensen praten.
Ook vertelde de vrouw die onze LEF workshop gaf dat zij het eerst heel eng vond om voor grote groepen te spreken. Maar dat zij dit toch heeft gedaan omdat ze haar werk zo leuk vond!